Związek nauki organizacji i kierowania ma miejsce z każdą dziedziną prawa, szczególnie z prawem admninistracyjnym. Reguluje ono zasady organizacji, prawne formy i metody działania oraz normy prawa materialnego. Inaczej mówiąc, tworzy formalne ramy funkcjonowania instytucji. Owe ramy są wypełniane treścią stanowiącą przedmiot zainteresowań nauki organizacji i kierowania. Z kolei dobre rozwiązania organizacyjne są źródłem inspiracji przy tworzeniu dobrego prawa. Podstawowym czynnikiem sprawczym powstania i rozwoju teoretycznych uogólnień w dziedzinie organizacji i kierowania działaniami ludzkimi są potrzeby społeczne. Potrzeby społeczne powodowały doskonalenie technik wytwarzania dóbr, a zwłaszcza narzędzi pracy. W rezultacie następował wzrost rozmiarów produkcji, jej koncentracja i doskonalenie wyrobów, a następnie rozwój podziału pracy, specjalizacja produkcji i coraz większa jej złożoność. Te procesy są wzajemnie uwarunkowane na zasadzie przyczynowo-skutkowej. Stanowiły obiektywne przesłanki rozwoju wiedzy obejmującej organizację i kierowanie procesami gospodarczymi, doprowadzając w konsekwencji do wyłonienia się na trwałe zarządzania jako formy działalności praktycznej.