Pierwsze próby uogólniania doświadczeń organizatorskich datują się przed tysiącami Iatm.in. u Konfucjusza, Platona, Arystotelesa, a w późniejszym okresie Renesansu u Niccolo Machiavellego. Ten ostatni w roku 1531 przedstawił m.in. następujące zasady zarządzania organizacjami: organizacja jest bardziej trwała, jeżeli jej członkowie mają prawo wyrażania swoich różnorodnych poglądów i rozstrzygania swoich spraw wewnątrz niej,
wprawdzie jeden człowiek może zapoczątkować organizację, ale jest ona trwalsza, jeżeli powierza sieją trosce wielu i kiedy wielu pragnie jej utrzymania, utrzymać władzę może słaby przywódca następujący po silnym, ale nie słaby następujący po słabym, przywódca, dążący do zmiany w istniejącej organizacji powinien zachować przynajmniej cień dawnych zwyczajów. Okresem przełomowym w rozwoju wiedzy organizatorskiej był wiek XIX, okres rewolucji przemysłowej. W tym czasie pojawiły się wynalazki techniczne, które zrewolucjonizowały procesy gospodarcze – czółenko tkackie, maszyna parowa, kolej żelazna, samochód i wiele innych.