Rosnąca złożoność i zespołowość pracy była czynnikiem sprzyjającym wyodrębnianiu się funkcji kierownika, przewodnika, dowódcy w rodzinach, rodach plemiennych, księstwach i stanowiła niezbędny warunek sprawności pracy zespołowej. Wiedza organizatorska opierała się w owych czasach na tradycji, doświadczeniu i intuicji, była przekazywana z pokolenia na pokolenie w baśniach, przysłowiach itp. Takie formy przekazywania własnych i cudzych doświadczeń były po to, aby można je było łatwiej zapamiętać. W ciągu wieków w różnych krajach powstawały rozmaite przysłowia, zawierające wskazówki co do metod postępowania. Były to zazwyczaj krótkie zdania o uniwersalnej treści (np. jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz). Udokumentowane źródła świadczą, że organizacyjne umiejętności człowieka pojawiły się bardzo wcześnie. Przykładem są wielkie prace budowlane realizowane w starożytności – piramidy, kanały nawadniające i akwedukty, amfiteatry, zespoły miejskie, mur chiński i wiele innych. Od tysiącleci rozwijała się sztuka dowodzenia wojskami w czasie wielkich wypraw lądowych i morskich. Działania te musiały być odpowiednio planowane, organizowane i kontrolowane. Doświadczenia organizatorskie obejmowały wszelkie formy aktywności ludzkiej – pracę, walkę, praktyki religijne, a kierowanie zbiorowym działaniem i zachowaniem przybierało postać rządzenia, dowodzenia, administrowania, przewodzenia.